اگر تحولات مربوط به GDP واقعی کشور را در نظر بگیریم، چه زاویه‌هایی را می‌توان درباره این مساله مورد توجه قرار داد؟
مساله اساسی این است که حتی اگر داده‌های کمک‌کننده دیگر را هم در خدمت این بنیه تحلیلی قرار دهید که از طریق برنامه تعدیل ساختاری اقتصاد سیاسی ایران، فاجعه آمیز‌ترین فشار‌ها را بر بخش‌های مولد و عامه شهروندان وارد کرده و بیشترین گشاده دستی‌ها را به صورت رانت‌ها و پاداش‌ها به بخش‌های غیر مولد داده، مشاهده می‌شود که این نقدینگی رشد یافته، وقتی که با تحولات مربوط به GDP مقایسه می‌شود، نشان می‌دهد که اگر با یک بینش راهبردی رویکرد خود را به اداره کشور تغییر ندهیم، باید منتظر فاجعه‌های بزرگ‌تری باشیم. زاویه‌های متعددی وجود دارد که می‌توان این مساله را مورد توجه قرار داد و یکی از این زاویه‌ها که به نظر می‌رسد برای مقامات پولی کشور هم بسیار حائز اهمیت باشد، تحولاتی است که در زمینه کیفیت نقدینگی، علاوه بر کمیت نقدینگی اتفاق افتاده است. این موضوع نشان‌دهنده آن است که ساختار نهادی مشوق رانت و ربا و فساد، باعث شده تولید‌کنندگان دست از کار بکشند و این موجب شده تا یک تحول بزرگ در ترکیب نقدینگی کشور ایجاد شود. به‌طوری که طی چند ساله اخیر، اندازه حجم پول در ترکیب نقدینگی، تا حدودی یک سوم شده است.
منبع: موسسه مطالعات دین و اقتصاد
